نوشته شده توسط همکلاسی
cellspacing="3" >
عنوان مقاله
dir="ltr"> style="font-family: Tahoma; font-size: 11px; color: rgb(0, 0, 0);"> نشریه
dir="ltr"> style="font-family: Tahoma; font-size: 11px; color: rgb(0, 0, 0);">نویسنده
dir="ltr"> style="font-family: Tahoma; font-size: 11px; color: rgb(0, 0, 0);">حجم
فایل
کیلو بایت
dir="ltr"> style="font-family: Tahoma; font-size: 11px; color: rgb(0, 0, 0);">دریافت مقاله
src="http://hamkelasy.com/components/com_hamticle/templates/pdf_icon_small.gif">
کلمات کلیدی :
نظام فضايي معماري، نظام فضايي عالم، ساختار نظام فضايي معماري، جهت گيري، مركز گرايي، محوريت عمودي
چکیده مقاله :
اين مقاله سعي دارد وجهي از معماري ايراني را فراسوي علوم محض، بازخواني كند. نظام فضايي همان واقعيت روحاني، نقشه پنهان و زير نقشي بود، كه در نسبت با آنچه «جا» مي خوانديم «همه جا» بود. نظامي كه به جاي آنكه «قرار گيرد»، «قرار مي داد» و «استقرار مي بخشيد». كاربردي بودن هنر معماري، تصور خيالي و «صورت» آن را بدون توجه به وجه ملموس و كاركردش ابترا مي نماياند. نظام فضايي به عنوان حلقه واسط وجه ملموس و غيره ملموس معماري، سازمان يافتگي والگوي فضايي بود، كه واقعه و عملكردهايي كه «هست بودن» در آنها تحقق مي يافت، را قابل حصول مي كرد. نظامي كه بايدها و نبايدهاي الگوهاي حركت و زندگي را نيز فراهم مي ساخت. اين نظام چيزي فراتر از عملكرد گرايي را به ذهن متبا در مي سازد. براساس مستندات، نظام فضايي معماري ايراني كه با برداشت و الگوپذيري از ساخت و نظام فضايي عالم شكل مي گرفت، انواع و ساختاري سه گانه داشته است. انواع آن شامل سلسله مراتب مفهومي، مركزي و محوري بوده و داراي ساختار جهت گيري، مركز گرايي و محوريت عمودي بوده است. نظام فضايي پس از تجسد در وجه ملموس و كالبد معماري، «شكل» هاي مختلفي را مي نمايانده است.
hamkelasy . com
مطالب مرتبط با نظام فضايي پنهان معماري ايراني و ساختار آن
پسورد فایل:


Debes estar logueado para postear un comentario